Een EV-batterij die op 75% capaciteit uit dienst gaat, kan nog een decennium verdienen in stationaire opslag, of ze kan schroot zijn. Het verschil zit zelden in de batterij: het zit in de vraag of iemand haar conditie kan bewijzen. Live BMS-data in het paspoort maakt dat bewijs routine.
Het batterijpaspoort wordt besproken als een EV-regel, maar elke industriële batterij boven 2 kWh die vanaf 18 februari 2027 op de EU-markt in de handel wordt gebracht, heeft er een nodig, en die drempel dekt vrijwel alle stationaire opslag. Systemen die vandaag worden besteld, worden onder het nieuwe regime geleverd, dus paspoortgereedheid hoort in de bestelbon, niet in een compliancedossier dat na de ingebruikname wordt geopend.
De eerste massageneratie EV-batterijen gaat tussen 2027 en 2035 met pensioen, en de terugwinningsdoelstellingen die op die packs wachten, zijn al wet: 50% van het lithium eind 2027, 80% in 2031, 95% voor kobalt, koper, lood en nikkel. Europa bouwt zijn versnippercapaciteit op schema. De schaarse resource is de documentatie die van een afgedankt pack telbare, terugwinbare kilogrammen maakt.
Twee fysiek identieke afgedankte EV-packs kunnen ongeveer 30% in prijs verschillen. Het gat zit niet in de cellen maar in het bewijs: kopers waarderen ongedocumenteerde packs af, cyclustesten ze wekenlang, en krijgen het resultaat moeilijk gegarandeerd of gefinancierd. Een doorgerekend tweedelevensopslagvoorbeeld laat zien waar elke euro van de premie vandaan komt.
Het Europese batterijpaspoort moet gezondheids- en gebruiksdata dragen die gedurende het leven van de batterij actueel blijft, volgens bijlage VII van verordening 2023/1542. Het BMS meet alles wat de bijlage vraagt al; het ontbrekende stuk is de brug die die cijfers bij elke eigenaarswissel naar het paspoort draagt, want live SoH is de input waarop de beslissing hergebruik of recycling draait.