Tijdlijn van de Europese batterijverordening: elke deadline van 2025 tot 2036

Verordening 2023/1542 trad in werking op 17 augustus 2023 en is van toepassing sinds 18 februari 2024, maar de verplichtingen landen niet in één keer. Ze komen in golven, gespreid over meer dan een decennium, van de CO2-voetafdrukverklaring van februari 2025 tot de quota voor gerecycled aandeel van augustus 2036. Een bedrijf dat elke datum als een apart complianceproject behandelt, verzamelt vijf keer grotendeels dezelfde gegevens. Deze routekaart loopt elke deadline in volgorde door, met wat er vóór elke datum op orde moet zijn, en laat zien waarom de verstandige strategie één record is dat van mijlpaal naar mijlpaal meegroeit.

Wat geldt vandaag al?

De verordening verving de batterijrichtlijn van 2006 en is, als verordening in plaats van richtlijn, rechtstreeks van toepassing in elke lidstaat, zonder nationale omzetting. Drie verplichtingen zijn al actief of staan op het punt te sluiten:

• 18 februari 2024: de verordening is van toepassing. Conformiteitsregels in de stijl van CE-markering, etiketteringseisen en het algemene kader beginnen hier.
• 18 februari 2025: een CO2-voetafdrukverklaring werd verplicht voor EV-batterijen die op de EU-markt in de handel worden gebracht. Elke verklaring dekt de voetafdruk van de batterij van wieg tot fabriekspoort, per model en per fabriek.
• 31 december 2025: recyclers moeten voor lithiumbatterijen een recyclingrendement van 65% naar gemiddeld gewicht halen.

Staan uw EV-batterijen vandaag op de markt zonder CO2-voetafdrukverklaring, dan is die kloof niet aanstaande, ze staat open. En het werk erachter, energie-, materiaal- en procesgegevens verzamelen bij uw toeleveringsketen, is dezelfde oefening in het in kaart brengen van leveranciers die de latere deadlines opnieuw gebruiken.

Wat verandert er op 18 februari 2027?

Dit is de datum die de sector rood omcirkelt. Vanaf 18 februari 2027 moet elke EV-batterij, LMT-batterij en industriële batterij boven 2 kWh die op de EU-markt in de handel wordt gebracht een digitaal batterijpaspoort dragen: een record per exemplaar, bereikbaar via een QR-code en een unieke identificatiecode, met de meer dan 90 verplichte data-attributen van bijlage XIII. Identiteit, chemie en samenstelling, aandelen gerecycled materiaal, CO2-voetafdruk, prestaties en duurzaamheid, gezondheidstoestand, demontage- en veiligheidsinformatie, alles gestructureerd en alles opvraagbaar door het juiste publiek: het publiek ziet duurzaamheidsfeiten, personen met een gerechtvaardigd belang (waaronder recyclers en tweedelevensoperatoren) zien technisch detail, en markttoezichtautoriteiten zien alles.

"In de handel gebracht" betekent het moment van verkoop of invoer. Voor batterijen die buiten de EU zijn gebouwd, draagt de importeur de verplichting, dus fabrikanten van buiten de EU krijgen ruim voor de datum vragen om paspoortdata van hun Europese klanten. 2027 brengt ook de verplichtingen rond passende zorgvuldigheid (due diligence) in de toeleveringsketen voor kobalt, lithium, nikkel en natuurlijk grafiet, oorspronkelijk gepland voor augustus 2025 en uitgesteld naar 2027. Het uitstel is ademruimte, geen annulering: het leveranciersbewijs dat het vereist, overlapt sterk met wat het paspoort en de CO2-voetafdrukverklaring al vragen.

Wat er vóór de datum op orde moet zijn: een paspoortdatamodel gemapt op bijlage XIII, unieke identificatiecodes toegekend per exemplaar, een proces dat het record vult tijdens de productie in plaats van het achteraf te reconstrueren, en een mechanisme om de dynamische velden, de gezondheidstoestand voorop, actueel te houden nadat de batterij is verscheept.

Welke terugwinningsdoelstellingen vallen eind 2027?

Tien maanden na de paspoortplicht worden de eerste doelstellingen voor materiaalterugwinning bindend. Uiterlijk 31 december 2027 moeten recyclers 50% van het lithium en 90% van het kobalt, koper, lood en nikkel in afgedankte batterijen terugwinnen. Dat zijn geen ambities; het zijn minimumpercentages, gemeten op wat de fabriek binnenkomt.

De helft van het lithium terugwinnen uit een stroom ongedocumenteerde packs met gemengde chemieën is moeilijk. Het terugwinnen uit packs die aankomen met hun chemie-, samenstellings- en demontagegegevens eraan vast is een procesengineeringprobleem in plaats van een triageprobleem. Hier begint het paspoort van 2027 zich stroomafwaarts terug te betalen: hetzelfde record dat voor markttoegang is aangemaakt, wordt het intakemanifest dat een recycler vertelt wat er in het pack zit voordat de eerste bout eraf gaat. De timing is geen toeval. De eerste massageneratie EV's gaat tussen 2027 en 2035 met pensioen, dus de terugwinningsvolumes stijgen precies wanneer de documentatieplicht ingaat.

Wat voegen 2030, 2031 en 2036 toe?

Het einde van het decennium draait beide schroeven tegelijk aan:

• 31 december 2030: het recyclingrendement voor lithiumbatterijen stijgt van 65% naar 70% naar gemiddeld gewicht.
• 31 december 2031: de doelstellingen voor materiaalterugwinning stijgen naar 80% voor lithium en 95% voor kobalt, koper, lood en nikkel.
• 18 augustus 2031: nieuwe industriële en EV-batterijen moeten minimumaandelen gerecycled materiaal bevatten: 16% kobalt, 85% lood, 6% lithium en 6% nikkel, gedocumenteerd per model en per fabriek.

Het quotum voor gerecycled aandeel is het scharnierpunt van de hele tijdlijn, omdat het recycling verandert van een afvalverplichting in een toeleveringsketen. Vanaf augustus 2031 kan een OEM geen batterij meer op de EU-markt brengen zonder te bewijzen waar zijn gerecyclede kobalt, lithium en nikkel vandaan komen. Dat bewijs is een traceerbaarheidsketen: teruggewonnen materiaalpartijen moeten traceerbaar zijn van het versnipperde pack, via de output van de recycler, tot in de nieuwe cel. Papieren certificaten en spreadsheets overleven een audit op die schaal niet. De praktische voorbereiding begint rond 2029: batterijen die in 2031 in productie gaan, worden twee jaar eerder ontworpen, en contracten voor gecertificeerd gerecycled materiaal worden nu al getekend door fabrikanten die hebben uitgerekend hoe schaars het wordt.

Op 18 augustus 2036 stijgen de quota opnieuw: 26% gerecycled kobalt, 85% lood, 12% lithium en 15% nikkel. Het lithiumaandeel verdubbelen en het nikkelaandeel meer dan verdubbelen binnen vijf jaar veronderstelt een recyclingindustrie die materiaal op industriële schaal opvangt, certificeert en teruglevert. Die industrie wordt nu gebouwd, en haar grondstof is informatie: elk pack dat tussen nu en dan zonder documentatie wordt versnipperd, is gecertificeerde grondstof die verloren gaat voor het quotum van 2036.

Achterstevoren gelezen disciplineert de datum van 2036 het heden. Een batterij die in 2027 met een volledig paspoort op de markt komt, bereikt rond het begin van de jaren 2030 het einde van haar levensduur met precies de gegevens die haar recycler nodig heeft om het teruggewonnen materiaal te certificeren dat een batterij uit 2036 moet bevatten. Breek de keten waar dan ook, in de fabriek, bij doorverkoop, bij inzameling, en het quotum wordt voor iedereen stroomafwaarts moeilijker.

Hoe voedt de ene deadline de volgende?

Zet de data op een rij en er loopt één draad doorheen. De leveranciersgegevens die voor de CO2-voetafdrukverklaring van 2025 zijn verzameld, vormen het grootste deel van de bewijsbasis voor de due diligence van 2027. Het paspoort dat voor 18 februari 2027 wordt samengesteld, draagt de chemie- en samenstellingsgegevens die terugwinningsinstallaties nodig hebben voor de doelstellingen van 2027 en 2031, en het gezondheidsdossier dat beslist of een pack überhaupt wordt versnipperd of eerst wordt doorverkocht, een beslissing die ongeveer 30% van de waarde van het pack op de tweedehandsmarkt scheelt wanneer de historie geverifieerd is. De gedocumenteerde output van de recycler wordt de gecertificeerde grondstof van de quota van 2031, en het bewijs van gerecycled aandeel dat in 2031 wordt ingediend, is hetzelfde systeem, met hogere percentages, in 2036. Zelfs de cirkel sluit: gerecycled materiaal verlaagt de CO2-voetafdruk van de volgende batterij en voedt zo de verklaring waarmee de tijdlijn begon.

Behandeld als vijf aparte projecten is dit decennium vijf inkoopcycli, vijf dataverzamelingen en vijf auditvoorbereidingen. Behandeld als één register dat elke deadline verlengt, is het één integratie die in waarde stijgt.

Conclusie: één register, een decennium aan deadlines

De Europese batterijverordening leest niet als een lijst data maar als één datapijplijn die over twaalf jaar wordt uitgerold: verklaar de voetafdruk, koppel het paspoort, documenteer de terugwinning, bewijs het gerecyclede aandeel, herhaal met hogere percentages. Elke deadline verbruikt de gegevens van de vorige, wat betekent dat het goedkoopste moment om 2031 en 2036 voor te bereiden tijdens de bouw voor 2027 ligt.

De paspoortmotor van Passoria structureert de gegevens van bijlage XIII volgens de EU-taxonomie, houdt de gezondheidstoestand actueel via de BMS-paspoortbrug, en volgt teruggewonnen materiaalpartijen door een traceerbaarheidsketen voor gerecycled aandeel, gebouwd voor de indieningen van 2031. Om voor te lopen op de volgende deadline in plaats van de vorige, sluit u aan bij ons pilotprogramma voor fabrikanten, wederverkopers en recyclers.